toDRAMAT

  1. Kolejny wieczór. Kolejny tłumaczony romans o miliarderze.

    Wieczór w biurze. Marcin marszczy brwi nad telefonem, Tomek z założonymi rękami patrzy na niego z niedowierzaniem.

    Marcin: To dramat.

  2. Przewijasz. Ślub z kontraktu, zemsta, miliarder. I znowu od początku.

    Wieczór. Marcin z brodą opartą na dłoni patrzy znudzony, a jego kciuk przewija na telefonie feed seriali o miliarderach z tłumaczonymi napisami.

    Marcin: Czy ktoś z nich chociaż raz jechał tramwajem?

  3. To Tomek, inżynier. Buduje narzędzia, na których seriale powstają co tydzień.

    Tomek przy laptopie z kodem na ekranie odwraca się do czytelnika i macha na powitanie.

    Tomek: Cześć. Ja pilnuję, żeby wszystko działało.

  4. To Marcin, twórca. Wymyśla postaci, rysuje światy i pisze dialogi.

    Marcin przy tablecie graficznym szkicuje postać i z uśmiechem odwraca się do czytelnika; za nim przypięte szkice bohaterów.

    Marcin: A ja pilnuję, żeby chciało się to oglądać.

  5. Tomek z uniesionym palcem i żarówką nad głową tłumaczy pomysł; Marcin słucha sceptycznie, z ręką przy brodzie.

    Tomek: A gdyby tak polskie historie? Dla nas, o nas.

    Marcin: Z naszym humorem. I bez miliarderów.

  6. Marcin rysuje świat. Tomek składa go w pipeline.

    Przy wspólnym biurku Marcin rysuje na tablecie graficznym, a Tomek pisze kod na laptopie.

    Marcin: Pionowo, odcinek po odcinku.

    Tomek: I tak, żeby dało się to robić co tydzień.

  7. Motion comic w pionie: kadry ożywają, a odcinek trwa tyle, co przerwa.

    Tomek i Marcin pochylają się nad laptopem, z którego wyskakuje kadr komiksu: superbohaterowie lecą prosto na czytelnika.

    Marcin: Krótko, pionowo i zawsze z cliffhangerem.

  8. Jeden format, cztery smaki: zdrowie, szkoła, fabuła, rozrywka.

    Tomek i Marcin w zamyśleniu przed ogromnym ekranem telefonu z pionowym serialem romantycznym.

    Tomek: Zobacz sam.

Nasze piony

Jak wybrać format?

W co wierzymy

  1. W co wierzymy? Że „serial w pionie” będzie się mówić po polsku: toDRAMAT.

    Zachód słońca nad blokowiskiem i warszawskimi wieżowcami. Tomek i Marcin opierają się o murek na dachu, obok świeci neon toDRAMAT.

    Tomek: Kiedyś to będzie po prostu nazwa formatu.

  2. Że polskiej młodzieży warto opowiadać polskie historie.

    Marcin wskazuje na szkicu polską starówkę, Tomek słucha z ręką przy brodzie; za nimi ta sama ulica naprawdę.

    Marcin: Tak wciągające, że przy okazji czegoś uczą.

  3. I że są granice, których nie przekracza się za żadne pieniądze.

    Tomek pokazuje kartkę z krótką, trzypunktową listą; Marcin przygląda się jej z ręką przy brodzie.

    Tomek: Mamy ich siedem.

    Marcin: Wszystkie rozpisaliśmy poniżej.

Kontakt

  1. Tymczasem w skrzynce Tomka…

    Wieczór. Tomek siedzi przy laptopie, Marcin zagląda mu przez ramię; na ekranie świeci powiadomienie o nowej wiadomości.

    Tomek: Marcin. Ktoś chce z nami zrobić serię.

    Marcin: Kto taki?

  2. Tomek i Marcin, poważni, patrzą prosto na czytelnika na tle komiksowych linii akcji.

    Marcin: Czekaj… To chyba Ty.

  3. Ciąg dalszy nastąpi… kontaktznami@todramat.pl

    Tomek i Marcin patrzą prosto na czytelnika i wyciągają do niego dłonie w zaproszeniu.

    Tomek: Napisz do nas.